گریه در کنار دوست

 
 بقچه ها را یکی یکی
   
                           باز می کنم
 
 نارنج ها را در یک سو
 
  که لبخندی میشود بر لبانم
 
  و مشکی ها را
                    
                            در سویی دیگر

  که می شوند

 و می بارند بر صورتم
 
 و چنین است که :
 
 می نشینم کنار شعر
 
 وی می گریم عصر ها را
 
                              با هق هقی
 
 و شعر
 
 دستی می کشد بر سرم
 
 با روح بلندش
 
 
                 
                                                      تهران 31 / 6 / 86