عصاره ی همه ی آوازهای در گلو مانده

  شتاب نکن
 
  عصاره ی آوازهای در گلو مانده ام ،

 دهان که باز کند

 چهچهی می شود
 
 که میله های قفس را می شکند

 و بال های پرنده ای می شود
 
 که به هم می ساید
 
 و جرقه هایش

 خرمن هستی را شعله ور می کند
 
 شتاب نکن
 
 عصاره ی آوازهای در گلو مانده ام ،

 دهان که باز کند
 
 قطره ای می شود

 به پهنای اقیانوس
  و ابری غلیظ
 
 که همه ی ستاره ها و ماه را
 
 می پوشاند
 
  شتاب نکن
 
 
                               تهران 21 / 9 / 86